--> - « يا أمير المؤمنين ! با تو چنان سخن گويم كه رعيت با سلطان گويد . يا چنان گويم كه مردم با پسر عم خود سخن كنند ؟ » گفت : « چنان گوى كه با پسر عم خود بگويى . » گفت : « يا أمير المؤمنين ! اكنون بگوى كه اگر خداوند مقدر كرده باشد كه محمد وإبراهيم ادراك منصب خلافت كنند ، تو وتمامت مردم كه بر روى ارض هستند ، مىتوانند ايشان را دفع دهند ؟ » گفت : « لا واللَّه ! » آن‌گاه گفت : « اگر خداوند از براي ايشان مقدر نكرده باشد ، تمام أهل ارض مىتوانند امر خلافت را بر ايشان فرود آرند . » سفاح گفت : « لا واللَّه ! » وسوگند به خداى ياد كرد كه : « از اين پس نام ايشان را تذكره نخواهم كرد ! » واز آن پس ديگر ايشان را بر زبان نياورد . تا گاهى كه درگذشت وخلافت بر منصور قرار گرفت وأو مردى بدانديش وكين‌توز بود . يك‌باره دل بر قتل محمد وإبراهيم پسرهاى عبداللَّه محض بست وپوشيده عيون وجواسيس گسيل داشت تا مكان ومقام ايشان را بدانند وبه عرض رسانند . در پايان امر ، مكشوف داشت كه : « ايشان در قريه‌اى از قراى مدينه جاى دارند وخالى از خيال خلافت نيستند . » منصور اين راز در دل مستور داشت تا موسم حج برسيد . در سال يك‌صدوچهلم هجرى به زيارة بيت اللَّه رفت واز طريق مدينه مراجعت كرد . چون وارد مدينه شد ، يك روز مردم را انجمن ساخت تا عطاى هركس را از بيت المال ادا كند . گفتند : « از كدام قبيله ابتدأ كنيم ؟ » گفت : « از آن قبيله كه خداوند ابتدأ فرموده است ؛ يعنى از بني هاشم . » گفتند : « از بني هاشم نخستين كه را بخوانيم ؟ » گفت : « عبداللَّه محض را ! » پس به نام عبداللَّه دعوت كردند . عبداللَّه برخاست . منصور گفت : « هان اى عبداللَّه ! پسرهاى تو محمد وإبراهيم كجا باشند ؟ » گفت : « ندانم . » گفت : « سوگند به خداى تو را رها نكنم تا ايشان را به نزد من حاضر نكنى . » سخنى چند در ميانه برفت وفايدتى نداشت . فرمان داد تا عبداللَّه را وإبراهيم ، برادرش را وشش تن از برادران وفرزندانش را مأخوذ داشتند ودر غل وزنجير كشيدند وبند برنهادند وبر شتران برنشاندند تا به كوفه كوچ دهند . « فقال عبداللَّه المحض للمنصور : ما هكذا فعلنا بأسيركم يوم بدر » از اين سخن عبداللَّه تذكره مىكرد كه : « در يوم‌بدر چون جد شما عباس أسير شد ، رسول خدا بر أو رحم كرد وفرمود تا أو را به زحمت بند نيازارند ؛ -